Protetyk protezy zebowe calkowite elastyczne

Miedzyguzkowe a daleko dotylne położenia żuchwy

Miedzyguzkowe oraz daleko dotylne położenia żuchwy są również określane mianem położenia centralnego lub centralnego zwarcia. Brill określa je położeniami mięśniowymi i więzadłowymi, mając je zbyt zakończenie fizycznej i więzadłowej drogi przywodzenia żuchwy. Obecnie (2008) wykorzystywane jest jednocześnie określenie „zwarcie centryczne". Jako zwarcie centrycz-ne Kleinrok i wsp. określają „kontakty zębów w dotylnym położeniu zwarciowym (kontaktowym) żuchwy, w skrajnym zaguzkowaniu również na odległości poślizgu pomiędzy tymi dwoma pozycjami żuchwy". Mięśniowa droga przywodzenia, zwana również nawykową, polega na powolnym doprowadzaniu zębów dolnych do kontaktów okludalnych (zwarciowych) przy niewielkim wysiłku mięśniowym. Mięśniowa droga przywodzenia odbywa się zwarciem zębów i wygląd ten opisywany jest jak mięśniowe położenie żuchwy. Danie wtedy jest identyczne z miejscem, w którym zęby przeciwstawne spotykają się w najdalszym kontakcie (zaguzkowaniu). Określenie „maksymalne kontakty miedzyguzkowe" uwypukla stosunki anatomiczne, podczas gdy „kontaktowe położenie mięśniowe" naświetla aspekt fizjologiczny tego samego miejsca. Tak więc oba te okresy są synonimami.

Więzadłowa droga przywodzenia żuchwy stanowi toż wspaniała, jaką przebywają wyrostki kłykciowe w stawach skroniowo-żuchwowych z miejsca, które biorą w sezonie mięśniowego położenia żuchwy, do najbardziej dotylnego, zwanego więzadłowym położeniem żuchwy, od jakiego z opieki na warunki anatomiczne nie może spotkać żadne przesunięcie ku tyłowi. Istnieje zatem więc ruch, który może ku tyłowi wykonać żuchwa z lokat międzyguzkowej. Brill uważa, że ruch zamykania oraz tworzenia tworzony przez wyrostki kłykciowe w sezonie drogi więzadłowej jest przyjemnym ruchem zawiasowym.

Zarb i wsp., kładąc się na wcześniejszych pracach Posselta, Atwooda również kolejnych, określają centralne położenie żuchwy w porządek bardziej istotny, podając definicje czterech jej usytuowań w ramach tego przeznaczenia:
1. Miedzyguzkowe położenie - położenie, w jakim stoją maksymalne kontakty zębowe. Używanymi synonimami są: nawykowe położenie zwarciowe, okludalne położenie zębów, okluzja centralna.

2. Mięśniowe (kontaktowe) położenie - tkwi w punkcie, w którym występuje kontakt powierzchni okludalnych zębów po uniesieniu się żu-
chwy z założenia spoczynkowego, z wystąpieniem minimalnej aktywności fizycznej. Synonimy: kontaktowe (spoczynkowe) położenie, położenie centralne neuromięśniowe, położenie mięśniowe.

3. Dotylne położenie - stosunek żuchwy do szczęki dający w czasie końcowego ruchu zawiasowego wyrostków kłykciowych. Synonimy: końcowe położenie zawiasowe, położenie więzadłowe, relacja centralna żuchwy.

4. Dotylne kontaktowe położenie - kontaktowe położenie zębów panujące na zakończenie zawiasowego ruchu zamykania. Synonimy: centralne położenie kontaktowe.

Jest wiele wiedzy i hipotez wyjaśniających lub objaśniających centralne zwarcie, ale - upraszczając zagadnienie - można wziąć, że staje ono w okresie końcowego ruchu zawiasowego osi łączącej wyrostki kłykciowe (głowy żuchwy), jaki korzysta miejsce na zakończenie przywodzenia żuchwy do szczęki.
Właśnie w piśmiennictwie fachowym wykorzystywane są określenia Bauera i Gutowskiego, którzy dają położenie spoczynkowe, położenie maksymalnego zaguzkowania, czyli zwarcie nawykowe, oraz dotylne położenie zwarciowe żuchwy. Podobnie jako miejsce zwarcia centralnego określają stan, w jakim danie maksymalnego zaguzkowania płaci się z dotyl-nym położeniem zwarciowym. Można więc przyjąć, że dotylne położenie zwarciowe żuchwy, maksymalne zaguzkowanie zębów oraz możliwości poślizgu pomiędzy tymi miejscami składają się na pojęcie zwarcia centralnego czy centrycznego. Zwarciem ekscentrycznym nazywa się to wszystkie inne miejsca i przemieszczenia żuchwy będące przy kontaktach zębów przeciwstawnych (szczęki i żuchwy).

Jak może z ryciny 31, zasięg nawykowych ruchów żuchwy, w którym jest odgiyzanie kęsa pokarmowego, jest względnie słaby i jest tylko wycinek granicznych ruchów przywodzenia i odwodzenia żuchwy.
Dla celów praktycznych ważna jest informacja, że dotylne położenie żuchwy jest mocno odporną, powtarzalną jej godnością dodatkowo chyba pełnić jako miejsce wyjściowe przy ustalaniu centralnego zwarcia, zwłaszcza gdy brakuje podparcia na domowych zębach. Należy jeszcze mieć, że najbardziej dotylne położenie żuchwy jest identyczne z daniem międzyguzko-wym tylko u około 10% populacji. U pozostałych 90% przy cierpieniu z założenia międzyguzkowego do najbardziej dotylnego występuje poślizg na przestrzeniach guzków, zwany w piśmiennictwie slide in centric (Pos-selt, Beyron). W przebiegu tej prac żuchwa kieruje się nieco do tylu i dołu, co stanowi spowodowane przez tzw. prowadzenie guzkowe zębów trzonowych i przedtrzonowych. Podczas ustalania centralnego zwarcia, po cofnięciu żuchwy do najbardziej dotylnej pozycji zwarciowej, należy pozwalać na niski ruch ku przodowi i górze, tak aby znalazła się ona w miejscu mięśniowym, u grupy ludzi najbardziej podobnym do ustawienia międzyguzkowego. Przeciętna odległość między najbardziej dotylnym położeniem a położeniem międzyguzkowym waha się w ścianach 0,5-1 mm.

Boczne ruchy żuchwy
Ruch wysuwania i usuwania żuchwy, jak i ruchy boczne, można zanotować na poziomej płytce zamontowanej w samej szczęce, podczas jeśli w różnej umocowany jest podobni pisak rejestrujący przesunięcia tylno--przednie i boczne. W warunkach prawidłowych pisak zarejestruje wykres o kształcie luku gotyckiego, którego wierzchołek będzie określał najbardziej dotylne położenie żuchwy, a ramiona zasięg ruchów Przejdź do artykułu bocznych. Linia prosta odchodząca od wierzchołka pośrodku ramion luku będzie stanowiła doprzednie wysunięcie żuchwy (ryc. 33).

Boczne ruchy żuchwy zaczynają się z jej miejsca międzyguzkowego lub najbardziej dotylnego i liczą zwykle na huśtawkowym przesuwaniu się po jakiejś karcie i asymetrycznym ruchu rotacyjnym.

Strona, po której działa się żucie i w jaką żuchwa się przesuwa, nosi nazwę strony pracującej, podczas gdy strona niebiorąca startu w żuciu nosi
nazwę balansującej. Należy w niniejszym znaczeniu zwrócić uwagę, że w ścisłym, harmonijnym uzębieniu naturalnym po stronie balansującej zęby nie są w stosunku.
Podczas bocznych ruchów żuchwy przemieszczeniu ulegają jej wyrostki kłykciowe (stawowe). Znajomość ich umiejscowienia jest skuteczna przy wykorzystaniu artykulatorów nastawianych indywidualnie, które idą na możliwie dokładne odtworzenie ruchów artykulacyjnych żuchwy. Przydatne są w ostatnim punkcie reklamy na fakt ustalania tzw. kąta Bennetta, jaki jest wykonany przez płaszczyznę strzałkową i możliwość poruszania się wyrostka stawowego (w projekcie na powierzchnię poziomą) po stronie balansującej, w czasie wykonywania ruchu bocznego. Średnia wartość tego kąta wynosi około 15°.
Jak wcześniej wspomniano, na spacery boczne żuchwy dominujący wpływ wywierają mięśnie układu stomatognatycznego. Schematyczna rycina 32 dobrze ilustruje kierunek przemieszczeń żuchwy pod wpływem działania poszczególnych mięśni.

Ruchy żuchwy w stosunku do szczęki noszą także nazwę ruchów artykulacyjnych. Ruchy żuchwy i artykulacja żuchwy są więc wzorami i obydwa te przeznaczenia potrafią być stosowane w nomenklaturze stomatologicznej.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *